Takvimler 1 Şubat 2026’yı gösteriyor. Şuşa’nın zirvesinde o kutlu zafer bayrağı dalgalanalı tam altı yıl oldu. Aradan geçen koca altı yılda çok şey duyduk: “Açılıyor”, “Engelleniyor”, “İmzalar atıldı”, “Masadan kalkıldı…” Ama bugün geldiğimiz noktada, Zengezur artık sadece haritalar üzerindeki kırmızı bir çizgiden ibaret değil; Türk dünyasının birbirine vurduğu o tarihi mührün ta kendisidir.
Altı Yıllık Satranç
Hatırlayın, 2020’de “Zengezur” dediğimizde birileri bunun hayal olduğunu söylüyordu. Sonra 2023’te Karabağ’ın tamamı özgürleşince sesleri kesildi. 2025 boyunca devam eden o bitmek bilmeyen teknik heyet toplantıları, aslında sadece rayların nereye döşeneceğiyle ilgili değildi. O masalarda, Türk’ün Türk’le buluşmasını istemeyenlerin kurduğu barikatlar birer birer yıkıldı.
Bugün 2026’nın bu ilk günlerinde, Nahçıvan ile Bakü arasındaki o “kayıp halka” için artık son rötuşlar yapılıyor. Ermenistan tarafındaki o meşhur 42 kilometrelik hat, sadece bir ulaşım güzergahı değil; Erivan için bir hayatta kalma yolu, bizim içinse Turan’a açılan kapının anahtarıdır.
Neden Hâlâ Bekliyoruz?
Peki, madem her şey bu kadar net, neden bugün hâlâ “teknik detay” konuşuyoruz? Çünkü bu yolun üzerinden sadece tırlar geçmeyecek. Bu yolun üzerinden Anadolu’nun enerjisi, Hazar’ın bereketi ve Türk’ün iradesi geçecek. Birileri bu iradenin kesintisiz olmasından hâlâ korkuyor. Ama nafile. Horadiz’den çıkan bir trenin, Iğdır’da durmadan yoluna devam edeceği o gün, artık bir “temenni” değil, geri sayımı başlamış bir “gerçekliktir.”
2026: Karar Yılı
2026 yılı, Zengezur için “belki”lerin bittiği, “ne zaman”ların başladığı yıldır. Haber Otağı olarak şunu net söyleyelim: Bu koridor sadece bir lojistik proje değildir. Zengezur, 1921’den beri süregelen o yapay kopukluğun tamir edilmesidir. Bugün atılan her imza, yarın Türk birliğinin ekonomik çimentosu olacaktır.
Sözün özü: Raylar döşenir, yollar yapılır; önemli olan o yoldan geçecek olan iradedir. Ve o irade, bugün her zamankinden daha diridir.
